Technical University of Civil Engineering Bucharest

De Technische Universiteit voor Civiele Techniek van Boekarest is een technische universiteit die specialisten opleidt in het hoger onderwijs op de gebieden civiele techniek, installatietechniek, werktuigbouwkunde/technische apparatuur en machines, milieutechniek, geodetische techniek, management en techniek en systeemtechniek.

De Technische Universiteit voor Civiele Techniek van Boekarest, een directe afstammeling van de Nationale School voor Wegen en Bruggen die bijna anderhalve eeuw geleden in Roemenië werd opgericht, is tegenwoordig het boegbeeld van het technisch onderwijs in Roemenië. De curricula bestrijken alle gebieden van de civiele techniek en milieubescherming, evenals aanverwante vakgebieden zoals gebouwinstallaties, technologische apparatuur en geodesie. De afgelopen jaren zijn de curricula gediversifieerd en omvatten ze nu specialistische domeinen op het gebied van systeemtechniek en vreemde talen.

Met een rijke traditie en een uitmuntend docententeam, dat de norm heeft gezet en nog steeds zet in het ingenieursonderwijs en dat heeft bijgedragen en nog steeds bijdraagt aan de totstandkoming van belangrijk referentiewerk in ons land, is de universiteit geaccrediteerd voor alle hogeronderwijsniveaus - bachelor-, master- en PhD-studies. Momenteel zijn er meer dan 6.200 studenten ingeschreven voor de eerste twee niveaus en meer dan 300 promovendi.

Het docentenkorps bestaat uit ongeveer 440 leden, met een gelijke verdeling tussen hoogleraars, universitair hoofddocenten, docenten, jonge onderzoekers en onderwijsassistenten. Het gehele docentenkorps is betrokken bij onderzoek, ontwerp- en adviesactiviteiten en draagt zo direct bij aan de kennisoverdracht binnen het vakgebied en de financiering van de ontwikkelingsprogramma's.

Na de institutionele beoordeling van 2009 heeft de Universiteit voor Civiele Techniek van Boekarest de classificatie 'HOOG VERTROUWEN' behaald. Dit bewijst dat de Universiteit voor Civiele Techniek van Boekarest beschikt over alle benodigde apparatuur en docenten om kwalitatief hoogwaardig onderwijs te bieden.

Geschiedenis

Het hoger onderwijs in de civiele techniek in Roemenië werd in 1864 in Boekarest opgericht met de "School voor Bruggen en Wegen, Mijnbouw en Architectuur", die in 1867 de "School voor Bruggen, Wegen en Mijnbouw" werd en in 1888 de "Nationale School voor Bruggen en Wegen". In 1921 werd de "Nationale School voor Bruggen en Wegen" de "Polytechnische School van Boekarest", waar de ingenieursopleiding plaatsvond binnen de afdeling Ingenieurswetenschappen, die in 1938 bekend kwam te staan als de Faculteit Civiele Techniek.

In 1948, na een onderwijsreform, werd de faculteit Civiele Techniek afgescheiden van de Polytechnische School (die het Polytechnisch Instituut werd) en een onafhankelijke instelling voor hoger onderwijs, genaamd het Instituut voor Civiele Techniek van Boekarest. Vanaf het academisch jaar 1994-1995 werd het Instituut voor Civiele Techniek van Boekarest de Technische Universiteit voor Civiele Techniek van Boekarest.

Van 1864 tot 1948 leidde de Nationale School voor Bruggen en Wegen, en later de afdeling Civiele Techniek van de Polytechnische School, 2.137 ingenieurs op onder leiding van gerenommeerde docenten zoals Spiru Haret, Anghel Saligny, Elie Radu, Gheorghe Titeica, David Emanuel Andrei Ioachimescu, Gheorghe Filipescu en Ion Ionescu. Hun inspanningen en prestaties hebben de basis gelegd voor de Roemeense wetenschap en technologie op het gebied van de civiele techniek.

Van 1948 tot 2008 studeerden meer dan 37.000 ingenieurs af aan de Technische Universiteit voor Civiele Techniek van Boekarest. Gedurende deze periode maakte een groot deel van het docentenkorps van de universiteit deel uit van vooraanstaande persoonlijkheden op het gebied van wetenschap en techniek, waaronder academici als Aurel Beles, Cristea Mateescu, Dumitru Dumitrescu, Stefan Balan, Michael Hangan, Victor Smith, Alexander Steopoe, Priscu Radu, Emil Botea, Alexander Gheorghiu, Andrei Caracostea, Panaite Mazilu, Ion Stanculescu en anderen, die allen de traditie van hun voorgangers hebben voortgezet.